امروز دلم از دست خیلی ها گرفته ......

این ترم با همه ی فراز و نشیبهاش داره تموم می شه یه دونه دیه امتحان مونده انشالله این یکی هم بخوبی بگذره فرجه این ترم بد جور حالم گرفته بود  ولی خدا را شکر آخرش بخوبی تموم شد.

ولی روزگار غریبی است نازنین.....

چرا ما آدما اینقدر نا شکر هستیم چرا قدر چیزایی را که داریم نمی دونیم ؟ چرا وقتی می تونیم لحظات قشنگی از زندگی درست کنیم خیلی راحت وقتی این لحظات در حال ساخته شدن هستند می زنیم لهشون می کنیم ؟

آخه حیف زندگی به این زیبایی نیست ازش لذت نبریم. فرصت ها از دست می روند . وقتی به خودمون میایم که دیگه همه چی تموم شده بهمون میگن آخر خط هست آقا خانم پیاده شین.

چرا وقتی ما مثلا از یه وسیله ای خوشمون میاد ولی براحتی نمی تونیم بدست بیاریم کلی خودمون را به آب و آتیش می زنیم تا بدست بیاریم ولی وقتی بدست میاریم بعد از چند روز یادمون میره با چه زحمتی بدستش اووردیم براحتی می زنیم لهش می کنیم.

بابا جون یه روزی داشتن این وسیله برات آرزو بوده حالا به همین راحتی می زنی لهش می کنی؟

هیچ توجه کردین همه ی ما آدما به طریقی می نالیم؟

یکی از کم خوابی یکی از پر خوابی.

یکی از چاقی یکی از لاغری

یکی از بچه های پشت سر هم یکی از نداشتن بچه

یکی  خونه و ماشین و .... داره ولی از بی زنی می ناله یکی زن داره ولی از بیچیزی می ناله

جدا" چرا ما آدما فقط بلدیم بنالیم چرا نباید قدر زندگی و چیزایی که داریم بدونیم ؟؟؟؟؟؟؟

چرا یا این زبونی که خدا بهمون داده تا با اوون کلمات محبت آمیز بزنیم  زخم زبون می زنیم؟

یه حرفی یه نفر به من زد خیلی برام زیبا بود می گم شاید برا شما هم جالب باشه

" آدم تا یه حرفی را نزده همیشه وقت برا گفتن اون هست ولی وقتی اون حرف را زد دیگه همه چی تمومه وای از اون وقتی که حرفی را که نباید بزنه زده باشه "

بیایید قدر لحظاتمون را بدونیم. خواهشا"